Riet

13-04-2011

Wilma en Wim

Na een lange reis vanuit Nederland, de eerste keer in 1980, volgde steevast het eerste adembenemende uitzicht vlak na de barage, wanneer je vanaf Greoux kwam. Op de camping werden we hartelijk ontvangen, soms ook met het bordje "complet", vol.
Vaak volgden dan de woorden: "Maar voor vaste gasten hebben we nog wel een plekje". Dan moest je soms nog wel met een schop aan het werk. Inderdaad, een goddelijke plek, de afdaling naar de aperots, de heerlijk warme winden vol van welriekende kruiden onderweg naar beneden. En eenmaal beneden was de afkoeling in "het drinkwater van Marseille" een waar genot. 's Avonds gezellig volleyballen en aansluitend douchen met koud water, warme douches waren er toen nog niet. En daarna direct insmeren met een mengsel van slaolie en lavendelolie met iets citroen, want de muggen wisten je wel te vinden. En lekker eten op het terras, met Eric en Cacou, Jean-Pierre, Ghislaine en Alain en Nadine, allemaal vrienden van daar ontmoet.
5 jaar achtereen de camping bezocht en later ook weer met de kinderen. Ze vonden het top. Binnen het primitieve was het top. Na crematie mag hier mijn as wel uitgestrooid worden over het water.
Geschokt waren we wel na het horen van de brand, maar de camping bestaat nog. Nogmaals bedankt Lothar en je vrouw, ook al is helaas Lothar er niet meer. Misschien heb ik Johan wel eens op de arm gehad vroeger. We komen nog weer terug.
Wilma en Wim

16-01-2011

Kees en Sylvia

in 2002 ben ik op terugreis van een retraiteweek met een reisgenoot op deze camping beland, hij had met vrienden hier afgesproken en hier scheiden onze wegen. Dit was voor mij een onvergetelijke ervaring. Eind dat jaar kreeg ik een relatie met Sylvia en in 2004 zijn we met mijn nieuwe VW busje door Frankrijk getrokken en moest haar deze bijzondere plek laten zien. Ze begreep er niets van toen we aankwamen en als apen het rotsschiereilandje verkenden. Met een onheilspellend gevoel en beenbrekende angst volgde ze mij en de conclusie was, maar op mij te vertrouwen, dat dit een bijzondere plek was. Een aantal dagen hier gestaan en al gauw snapte waarom deze plek mij zo trok. Dat kun je niet overbrengen, maar dat moet je ervaren. Een heerlijke plek en bijzonder door de beheerder, zoals in berichten van andere schrijvers beschreven wordt. Het was schrikken toen dat van die brand in het nieuws kwam. Zou de camping nog bestaan! Gelukkig wel, we gaan er zeker weer naar toe.

25-04-2010

Rob & Monique

Jaren geleden hebben wij een paar keer op de camping Verdon Provence gestaan, toen Lothar nog leefde. Het was er eenvoudig maar tegelijker tijd geweldig. De rust, de schaduwrijke plekken en 's avonds een heel gezellig terras waar je best lekker kon eten.
Toen wij een paar jaar geleden te horen kregen dat er een flinke brand had gewoed was het toch wel even slikken. Die prachtige camping met z'n ongedwongen sfeer, zou die nog bestaan?
Met toch een beetje angst en tevens nieuwsgierigheid zijn we er heengereden.
Daar aangekomen zagen wij hoe de brand van toen z'n sporen had nagelaten.
Nooit eerder kon je vanaf de weg de camping zien, maar nu wel!
Toen we de camping dan ook opreden was het wel even wennen. De bosrijke omgeving was nu veranderd in een kale heuvel, met als voordeel dat je nu wel geweldig kon genieten van het uitzicht. Zelfs het meer kon je vanuit je tent zien.
Ondanks de verwoesting is het karakteristieke van deze camping blijven bestaan, dankzij de enorme inzet van de mensen daar.
Claude, de kok, maakt heerlijke shaslicks en salades en Johan, de eigenaar, is het gelukt om de gemoedelijke sfeer te behouden.
Ik hoop dat meer mensen de stap durven nemen om naar deze camping te gaan. Wij gaan er in ieder geval weer naar toe deze zomer 2009.

08-06-2009

Petra

Petra,
Heimwee naar toen. Naar de felle zon in de blauwe lucht, het geluid van talloze krekels, het koude water, de rotsen, de sterren aan de zwarte hemel, de ruisende dennen, de geur van hars, de lieve vrienden die ik daar heb ontmoet. De oude Victor, naar wie een kampeerplek werd genoemd omdat hij er in dat jaar (1986?) 25 jaar kwam: Place Victor. De fossiel die we met Monique hebben opgegraven ligt nog steeds bij onze open haard. Charlie, Erica, Doreen, Arthur.... De dag na de aioli een luchtbed opgeblazen dat langzaam lek liep bij het vlondertje aan het water onder de kurkeiken zodat de geur van knoflook nog dagen rondom de vlonder hing en dus nog lang van deze aioli nagenoten kon worden....... Die camping had alles wat ik onder vakantie verstond: schitterende natuur, rust, eenvoud, gezelligheid, ontspanning en vriendelijke mensen om je heen. Onvergetelijk.

10-02-2009

Groet, Jan

Jan
Wanneer ik deze berichtjes lees krijg ik weer heimwee naar deze toch zo bijzondere camping.
Lothar die je altijd weer kende als je eens een jaartje daar niet had gekampeerd en daarna weer terugkomen omdat het zo,n indruk had gemaakt. Met Monique in een rubber bootje naar de overkant van het meer om fossielen te zoeken waarvan ze volgens haar man zowat een vrachtwagen vol van had. Waarna we 's avonds met z,n allen met Monique voorop aïoli gingen eten in een klein restaurantje ergens buiten de camping.

10-02-2009

Ann en Koen

De zoon van Lothar heet niet Peter maar Johan. Op z'n Lothar's uitgesproken 'Jowànne'. Wij waren daar op het ogenblik van de brand, nu drie jaar geleden, begin augustus 2005. In 2006 zijn we er terug geweest en er was toen inderdaad hard gewerkt om de camping opnieuw in te richten. Het meer en 'de rotsen' lagen er onveranderd grandioos bij. Dit jaar gaan we er opnieuw met onze kinderen van 9 en 12 jaar voor een weekje heen. We zijn benieuwd hoe de natuur zich daar aan het herstellen is en kijken uit naar de oude vrienden en bekenden.

02-07-2008

janny

Afgelopen zomer ben ik na 25 jaren weer op Verdon Provence geweest, zonder dat ik wist dat de boel verbrand was. De aankomst ervaarde ik als zeer schokkend. In mijn herinnering was daar het terras onder de bomen achter de slagboom. Altijd vol, heerlijke pizza's met eigen bord en bestek. En dan het terrein zelf. Veel schaduwplekjes, overal stonden tentjes en het was vaak moeilijk om een mooie plek te bemachtigen. We zetten ons tentje vaak richting de apenrots op. Het beeld is nu heel anders. Het huis, de pizza's en het terras bestaat allemaal nog. De meeste bomen zijn weg. Waren er eerst beschutte plekjes, nu is het open en overzichtelijk. Het terrein heeft iets ontroerends. Na een paar dagen zie je opnieuw de bijzondere dingen van het terrein. De warmte in de bergen, het windje dat verkoeling geeft, het prachtige uitzicht over het meer, het liggen op de grote keien en de rust op het terrein. en niet te vergeten de prachtige sterrenhemel.Daarnaast is het ook lekker "luxe"; het afval wat elke ochtend gehaald wordt, de elektriciteit voor je tent zodat de Electrolux zijn werk kan doen in de voortent. 's Avonds weer met onze bordjes naar het terras, de pizza's worden nog steeds in een witte bus gebakken. Het toiletgebouw is er ook nog steeds in zijn oude glorie. We zijn er ruim anderhalve week geweest. Komende zomer gaan we weer.

02-03-2008

Mieke

Ik herken de herinneringen die Ben had. Wij hebben er tussen 1987 en 1999 regelmatig gestaan, met alle plezier en genot van een prachtig terrein zonder toeters en bellen, het was voor ons een paradijselijke plek. Nadat we hoorden dat het terrein door brand is verwoest zijn we vorig jaar tijdens onze vakantie een moment op bezoek gegaam op het terrein. Lothar, die al lang ziek was, is een half jaar na de brand overleden. Zijn zoon (Peter?) heeft het beheer van het terrein overgenomen en heeft samen met de gasten van de naturistenvereniging die er al jaren komen, hard aan het gewerkt om het terrein weer kampeervriendelijk te maken. Het beeld dat we kregen was van een verwoest natuurgebied en terrein, waar veel loofbomen er weer uitzien of er niets gebeurd is, struiken en bloemen bloeien die ik er nooit eerder gezien heb(die hebben nu de rumte) tussen de resten van half verbrande bomen. De meeste dennebomen zijn weg of gekapt. Van af veel plaatsen op het terrein heb je nu zicht op het meer. Confronterend, tragisch mooi en bizar hoe de natuur, mede met hulp van veel mensenhanden, weer een heel nieuw beeld creëert met eigen schoonheid. Van af mei vorig jaar heeft Peter het terrein weer opengesteld voor kampeerders. Wij zijn van plan deze zomer als we naar de Provence gaan, toch weer terug te gaan.

23-01-2008

Ben van Kooten

Hee wat leuk, kom ik net de site tegen van "Verdon Provence " Dacht dat na de brand er niets meer over was?? Blij te lezen!
Mijn eerste kennismaking met het naturisme was op deze kamping.........
Heerlijke tijd gehad ( 1987 / 88 ) lekker simpel, echt kamperen, er stond toen een oude Citroën HY, als Pizzaauto, heerlijk, gezellig klein terrasje, heel intiem allemaal.
Het huis waar de oude dame in woonde ( was vroeger een gemeentekamping vertelde Lothar me toen herriner ik me ), De oude dame Monique die in een rubberbootje fossielen ging zoeken, heel authentiek allemaal.
George, de fransman samen met vrouw en dochter ( beide wiskunde leraren, toffe mensen )
En natuurlijk het stuwmeer, echt geweldig wat een rust en mooie natuur!!
Lothar met z,n ouwe willy,s Jeep de caravans naar boven trekken, geweldig...
Weet dus niet hoe het er inmiddels is, ben er later nog eens geweest, maar dus na de brand niet meer.
Wie kan me er iets over vertellen?

Groet Ben.

25-09-2007